13 Ekim 2016 Perşembe

Sağ Bacağım

Babam, yolun kenarında, arabasının hemen yanında, elinde plastik bir bidon ile birisinin onu almasını bekliyordu. Ben, kafamda yüzümü kapatan bir kask, motorumla gidiyordum. Tam yanında durdum, tanımadı beni.

 - Benzin mi bitti? dedim.
 - Evet, dedi.
 - Atla.

Babam, beni tanımadan motora bindi. Beş yıldır ne konuşuyorduk ne de görüşüyorduk. Son kez birbirimize sarıldığımızda annemin cenazesini toprağa vermiştik. Sonra, aramızda hiç bir şey olmadığı gibi, birbirimizi unutana kadar da telefon aramalarından kaçtık.

Yüzünü rüzgardan korumak için, başını içine çekişini fark ettim. Sağ ayakkabımın topuğunu tamir etmişti bir gün. Sağ bacağım diğerine göre biraz kısa. Ben doğduktan hemen sonra doktor haber vermiş aileme, babam bana uzun süre bu haberden dolayı hissettikleri hayal kırıklığından bahsetmişti. Ben hiçbir zaman bacaklarım yüzünden dram gibi bir hayat yaşamadım ama sanki annemle babam bu santimetre fazlalığından (ya da eksikliğinden) kendilerini suçlu hissediyorlar gibi görünürlerdi; ve bakış açısına göre değişiyor, hiçbir zaman anlayamadım hangi bacağımın problemli olduğunu.

Çok çevik kullandım motoru, arabaların arasından hızla geçtim. Uzaktan bakınca gözü kara kullandığım söylenebilir. Babam bir adamla göz göze geldikten sonra sol eliyle omzumu sıkıca tuttu, diğer elinde de plastik bidonu tutuyordu. Ayaklarımdaki uzunluk farkına bakmadan duramadığına eminim. Belki de, oğlu olup olma ihtimalimi sorabilirdi. Hatırlardı belki doktorların bu başarısını, yani bir sürü çekilen röntgen filmlerini, bir sürü çözüm önerilerini ve en sonunda bulunan basit mekanik çözümü, kısa olan ayaktaki ayakkabının içine küçük bir şey yerleştirmek. Sonra, omzumdaki bir sevgi gösterisi olarak görülebilecek baskıya karşılık hiçbir cevap vermedim.

Hemen sonra benzin istasyonuna geldik, elinde plastik bidonu ile motorumdan indi. Arabasına geri götüremeyeceğimi söylediğimde, endişelenmemi ve başka birisini bulacağını söyledi. Ön tarafı buhar olmuş kaskımın içinden yüzümü görmeye çalıştığını farkettim. O gece telefonum birkaç kez çaldı ama ahizeyi kaldırdığımda kapandı hepsi…

Juan Jose Millas, Bizi Çağıran Nesneler, Sağ Bacağım